شرکت کشت و صنعت دعبل خزاعی
Debel Khozaei Agro-industry Company

دیوار جدایی بین دانشگاه و صنعت باید فروبریزد/توسعه پشت میز محقق نمی‌شود

دیوار جدایی بین دانشگاه و صنعت باید فروبریزد/توسعه پشت میز محقق نمی‌شود

مدیرعامل شرکت توسعه نیشکر و صنایع جانبی با تأکید بر ضرورت بازتعریف رابطه دانشگاه و صنعت گفت: ارتباط این دو بخش نباید در حد نامه‌نگاری و تشریفات اداری باقی بماند، بلکه دانشگاه باید مسائل واقعی صنعت را شناسایی و برای آن‌ها راهکار عملی ارائه کند.

 دکتر علیرضا کاظمی، چهارشنبه ۳۱ تیرماه، در دیدار با رئیس دانشگاه شهید چمران اهواز اظهار کرد: خوزستان استانی با ظرفیت‌های عظیم است، اما بخشی از این ظرفیت‌ها یا بلااستفاده مانده یا بهره‌وری لازم را ندارد و این وضعیت زیبنده استان نیست.

مدیریت میدانی به‌جای تصمیم از پشت میز

مدیرعامل شرکت توسعه نیشکر با بیان اینکه مدیریت جهادی لازمه پیشبرد امور است، گفت: مدیر نباید فقط در اتاق بنشیند و دستور بدهد، بلکه باید در میدان حضور داشته باشد؛ در کشت و صنعت، کارخانه و کارگاه مسئله را از نزدیک ببیند.

 کاظمی ادامه داد: تا زمانی که مدیر پشت میز بماند و صرفاً نامه‌ها را امضا کند، تحول جدی رخ نخواهد داد. ما نیازمند مدیریت میدانی هستیم؛ مدیری که با کارگر و کارشناس گفت‌وگو کند و گلوگاه‌ها را از نزدیک بشناسد.

دانشگاه، شریک فکری صنعت

وی با تأکید بر اینکه نباید به دانشگاه فقط به چشم یک بنگاه تولید مقاله نگاه کرد، تصریح کرد: دانشگاه شهید چمران اهواز و دیگر مراکز علمی و فنی استان، همسایگان صنعت نیشکر و شریک فکری این صنعت هستند و منطقی نیست صنعت برای حل مسائل فنی خود به بیرون از استان چشم بدوزد، درحالی‌که نخبگان دانشگاهی در نزدیکی همین مجموعه‌ها حضور دارند.

 مدیرعامل شرکت توسعه نیشکر گفت: ارتباط دانشگاه و صنعت نباید به شیوه سنتی گذشته محدود شود. دانشگاه باید مسئله را از صنعت بگیرد؛ یعنی مدیر صنعتی مشکل خط تولید، افت بهره‌وری یا نقص در فرایندها را مطرح کند و دانشگاه برای آن راه‌حل ارائه دهد.

قراردادهای مسئله‌محور و تورهای علمی

کاظمی با تأکید بر ضرورت برداشتن دیوار و فاصله میان دانشگاه و صنعت افزود: به‌جای نامه‌نگاری‌های معمول، باید تورهای علمی و بازدیدهای متقابل طراحی شود؛ به این صورت که مدیران صنایع در دانشکده‌ها حاضر شوند و استادان دانشگاه نیز از خطوط تولید بازدید کنند.

عبور از نگاه تک‌محصولی

وی با انتقاد از نگاه سنتی به صنعت نیشکر اظهار کرد: نباید نیشکر را فقط معادل تولید شکر دانست. این بزرگ‌ترین آسیب این صنعت است. وقتی همه ظرفیت‌ها صرف تولید یک محصول شود، مجموعه در برابر نوسانات بازار، خشکسالی و مشکلات اقتصادی آسیب‌پذیر خواهد شد.

چرخش نخبگان و فعال‌سازی نظام پیشنهادها

مدیرعامل توسعه نیشکر همچنین با اشاره به برخی آسیب‌ها در حوزه منابع انسانی گفت: یکی از مشکلات جدی، «حبس تخصص» است؛ به این معنا که نیروهای نخبه و مدیران میانی کارآمد سال‌ها در یک واحد ثابت می‌مانند و دانش و تجربه آن‌ها به دیگر بخش‌ها منتقل نمی‌شود.

 کاظمی همچنین با تأکید بر اهمیت تجربه میدانی کارگران و کارکنان گفت: کسی که در کارخانه یا مزرعه کار می‌کند، بهتر از هر مدیر ستادی می‌داند کجا انرژی هدر می‌رود و چه بخشی نیاز به اصلاح دارد؛ ازاین‌رو نظام پیشنهادها و ایده‌ها به‌صورت جدی در شرکت توسعه نیشکر فعال خواهد شد.

پژوهش مسئله‌محور و بوروکراسی اداری

مدیرعامل توسعه نیشکر با اشاره به وجود مؤسسه تحقیقات نیشکر، به نقش پژوهش در بهره‌وری پرداخت و اظهار کرد: مرکز تحقیقات نیشکر نباید به یک ساختار اداری تبدیل شود، بلکه باید مسئله‌محور باشد. پژوهشگر باید بداند که تحقیقات او در اصلاح نژاد گیاه یا بهینه‌سازی فرایند تولید، دقیقاً کدام مشکل صنعت را حل می‌کند.

 کاظمی ادامه داد: نباید از هزینه‌های پژوهش نگران بود، زیرا قانون ابزارهایی مانند اعتبار مالیاتی تحقیق‌وتوسعه را پیش‌بینی کرده است. پروژه‌ها باید با همکاری پارک علم‌وفناوری و صندوق‌های پژوهش و فناوری تعریف شوند تا هم تأمین مالی شوند و هم ریسک آن‌ها کاهش یابد و به خروجی تجاری برسند.

 وی یکی از مهم‌ترین مشکلات صنعت را بوروکراسی اداری عنوان کرد و گفت: بخش قابل‌توجهی از دردهای ما نه فنی است و نه مالی، بلکه اداری است. بارها دیده‌ایم که طرحی مناسب تصویب می‌شود، اما در پیچ‌وخم نامه‌نگاری‌ها و استعلام‌های بی‌پایان متوقف می‌ماند. این بوروکراسی سم مهلک بخش تولید است.

ضرورت ایجاد یک نظام واحد توسعه

مدیرعامل توسعه نیشکر در پایان سخنان خود گفت: خوزستان گنجینه‌ای بزرگ است که هنوز به‌درستی از ظرفیت‌های آن استفاده نشده است. باید به یک نظام واحد برای توسعه برسیم؛ دانشگاه نباید از صنعت جدا باشد، کارگر نباید از مدیریت فاصله داشته باشد و صنعت نیز نباید از مردم پیرامون خود جدا بماند چرا که توسعه، فرایندی میدانی و مبتنی بر هم‌افزایی است.